Persoonlijk blog

Een leven met emetofobie

Dit klinkt vast maar weinig mensen bekend in de oren, maar ik ga een verhaal vertellen over een jong meisje.. Een meisje dat bang is voor overgeven. En ze is niet zomaar bang. Schoolreisjes vond ze hartstikke leuk maar de busreis ernaartoe, dat vond ze spannend. Pretparken en kermissen vermeed ze liever. Op verjaardagsfeestjes was ze altijd op haar hoede. Als een vriendinnetje zich even niet zo lekker voelde vroeg ze heel voorzichtig: ‘Je ben toch niet misselijk hè?’ Ze controleerde meestal de houdbaarheidsdata omdat ze bang was ziek te worden. En toen ze een keer bij oma logeerde en oma over moest geven, had ze geen idee waar ze het zoeken moest! Ze wilde zo snel mogelijk weg! Maar dat kon op het moment niet dus ze was genoodzaakt te blijven. Toen ze wat ouder werd en gezellig uit mocht gaan met vriendinnen deed ze dat liever niet zo vaak, vanwege dronken mensen die ze wellicht tegen zou komen. Dat meisje was ik. Dat meisje ben ik eigenlijk nog steeds. Ik heb emetofobie.

‘Emeto-watte?’

Wat is emetofobie?

Emetefobie is de extreme angst voor overgeven. Ik had altijd het gevoel de enige te zijn met deze fobie maar het blijkt dat er in Nederland minimaal nog 65.000 anderen zijn met deze angst. Het staat zelfs op nummer zeven van de meest voorkomende fobieën. Deze angst lijkt voor buitenstaanders misschien een beetje overdreven, maar voor een emetofoob kan het je leven beheersen en je erg ongelukkig maken. Emetofobie is er in verschillende vormen. De een is bang zelf over te geven en de ander is juist bang voor anderen die overgeven. Ik (de geluksvogel) heb een combinatie van beide.

Een confrontatie met braken zorgt voor een extreem angstgevoel waarbij je het gevoel hebt te moeten vluchten. En zo snel mogelijk! Je krijgt hartkloppingen, het zweet breekt je uit en sommigen worden zelfs misselijk waardoor ze in een vicieuze cirkel terecht komen. Misselijk door de angst en angstig door de misselijkheid. Velen creëren door de fobie ook een vorm van smetvrees vanwege de angst om ziek te worden. Andere symptomen kunnen zijn; het vermijden van uitgaansgelegenheden, niet met de boot of het vliegtuig willen reizen en er zijn zelfs vrouwen die hierdoor niet zwanger durven te raken in verband met ochtendmisselijkheid. Het komt trouwens veel vaker voor bij vrouwen. De angst ontstaat meestal door een traumatische ervaring uit het verleden.


Mijn leven met emetofobie

In mijn geval kwam de angst inderdaad door een traumatische periode in mijn leven. Ik zal niet teveel in details treden maar ik was toen acht jaar en werd in die periode geconfronteerd met iemand die overgaf. Blijkbaar heb ik toen onbewust angst gekoppeld aan overgeven en daar was ineens: emetofobie. Het is gek want ik kan me een tijd herinneren dat ik nog iets jonger was en er helemaal niets aan de hand was. Ik was op een nacht niet lekker en ging zelfstandig naar de badkamer omdat ik misselijk was. Ik ervaarde toen helemaal geen angst en paniek terwijl ik me dit nu echt niet kan voorstellen. Wat voel ik me eigenlijk toch een aansteller..

Mijn leven werd door emetofobie best beïnvloed. Er zijn tijden geweest dat ik het als kind eng vond om bijvoorbeeld op schoolreisje te gaan. En mocht ik geconfronteerd worden met iemand die overgaf dan durfde ik niet meer bij die persoon in de buurt te komen. In mijn tienerjaren had ik vaak last van paniekaanvallen en moest daarbij hyperventileren. Dit was een drama want ik kwam in een vicieuze cirkel terecht waar ik heel moeilijk uitkwam. Dit maakte me alleen maar nog angstiger.

Ik heb het geluk nu zelden ziek te zijn maar natuurlijk wordt je er altijd wel mee geconfronteerd, in het dagelijks leven maar ook op tv. Inmiddels heb ik er mee leren leven, wat ik in het verleden niet kon. Ik heb ervoor gekozen om het niet meer mijn leven te laten beheersen. De angst zit er nog steeds maar het zal me er niet van weerhouden om bepaalde plekken te bezoeken of te gaan reizen omdat er ‘misschien’ iemand niet lekker kan worden. Dat zou toch zonde zijn? Als ik ermee wordt geconfronteerd zal ik nog steeds gaan vluchten en ik ben altijd op mijn hoede. Maar dit ben ik inmiddels wel gewend, en mijn vrienden snappen het wel als ik ineens even een sprintje trek. Waarschijnlijk hebben mijn oren of ogen dan iets opgevangen.


Is er een oplossing?

Er zijn verschillende soorten therapieën. Zelf heb ik cognitieve gedragstherapie geprobeerd maar ik had niet het idee dat dit hielp. Ik moest mijn gedachtes gaan omzetten en dat is erg lastig op het moment van paniek. Op de website van ‘Stichting Emetofobie’ vindt je meer informatie over behandelingen en je kunt in contact komen met lotgenoten om hier over te praten. Ze bieden ook exposure-materiaal aan voor exposure-therapie. Je begint dan met het bekijken van ‘onschuldige’ foto’s en gaat steeds een stapje verder. Ik haakte af bij de filmpjes. Een echte eye-opener is trouwens het boek ‘Misselijk van Angst’, ook voor niet-emetofoben die zich willen inleven.

Ik ben benieuwd hoe anderen met emetofobie omgaan en in welke mate het leven er door wordt beheerst. Laat het weten in de comments! Ook als je een andere ‘rare’ fobie hebt ben ik daar heel benieuwd naar!

Liefs,

Shaffss

7 Comments

  • Moniek

    Wat fijn dat ik niet alleen ben met deze rare fobie ! Ik heb het al zo lang ik kan denken… sinds de crèche ongeveer. Heb verschillende therapieën gevolgd maar helaas ben ik er nooit helemaal vanaf gekomen. Soms heb ik periode helemaal geen last maar soms juist heel erg en raak ik in een cirkel waar ik onwijs moeilijk weer uit kan komen.. Gelukkig heb ik een onwijs lieve man die precies weet wat wel en niet goed voor mij is op zo’n moment.. juist geen dingen vermijden en positief denken. Ik denk dat ik dit mijn hele leven zou blijven hebben. Maar heb het wel geaccepteerd en kan er mee leven..

    Iedereen heeft wel wat “geks” toch ??
    Liefs ! Moniek

    • shaffss

      Dag Moniek!

      Leuk dat je een reactie hebt achter gelaten. Ik herken heel erg wat je zegt. Er zijn periodes dat het goed gaat maar zodra je er op een of andere manier weer mee geconfronteerd wordt dan zit je er helaas weer helemaal in. Ik heb het ook geaccepteerd maar het blijft moeilijk. Iemand wees mij laatst op EMDR therapie. Wellicht dat ik dit in de toekomst nog ga proberen. Welke vormen van therapie heb jij gevolgd?

      Liefs,
      Shaffss x

  • Melony

    Alles wat je omschrijft, zo herkenbaar!
    Ik leef ook al sinds ik heel jong ben met deze angst en het gaat met pieken en dalen.
    Ik ben bang dat ik hier nooit overheen kom..
    Ik heb een hele lieve vriend die heel veel begrip voor me toont.
    Momenteel heeft hij buikgriep en werd het mij ‘s nachts echt teveel en ben ik mijn spullen gaan pakken en bij mijn moeder gaan slapen. Nu de tweede nacht bij mijn moeder aan het slapen omdat ik weet dat de buikgriep zo onwijs besmettelijk is. Ik voel me zo rot tegenover hem ondanks dat hij er alle begrip voor toont.
    Nu leef ik continue in de angst dat ik moet overgeven omdat het virus al “in mij zit”.
    Zo ver gaat mijn angst…
    Je bent hier niet alleen in. Bedankt voor het delen van je verhaal.

    Liefs, Melony!

    • shaffss

      Hey Melony!

      Dank voor je reactie. Als ons zoiets overkomt laten we ons meteen leiden door de angst om zelf ziek te worden, wat waarschijnlijk niet eens zal gebeuren. Het is moeilijk om hier dan weer uit te komen. In het verleden heb ik cognitieve gedragstherapie gevolgd waarbij ik mijn gedachtes moest omzetten, maar dit is bijna onmogelijk in een moment van paniek. Fijn dat je vriend je hierin steunt en er begrip voor heeft!

      Liefs,
      Shaffss x

    • Diana

      Hej, ik heb sinds jaren emetofobie en sinds ik kinderen heb wordt het steeds erger. Ik heb therapie gehad maar het hielp niet. Ik wil er zo graag van af.

  • Eva

    Hey, ik heb sinds een tijdje ook extreme last van emetofobie, nu bijna een jaar en het beïnvloed mn leven behoorlijk, ik ben een halfjaar niet naar lessen op school geweest (zit middelbare) en ben nu langzaam bezig om met begeleiding weer terug in de klas te komen. Heel herkenbaar wat je zegt over de vicieuze cirkel en bang zijn om ziek te worden, mijn moeder is ziek en ik durf niet met haar in dezelfde ruimte te zijn. Fijn om te horen dat meer mensen last hebben hiervan omdat het idd vaak niet begrepen wordt; alsof andere angsten wel logisch zijn😂
    Groetjes en strekt met lastige tijden😊

  • Diana

    Hej, ik heb sinds jaren emetofobie en sinds ik kinderen heb wordt het steeds erger. Ik heb therapie gehad maar het hielp niet. Ik wil er zo graag van af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *